در آسمان آبی دلم، جایی برای ابرها نیست

مادرم! دعایم کن که با دعایت ، دلم خانه دردها نیست

برچسب‌ها: مادر

تو این مدت درگیر یه سفر ماموریتی کاری همسری به فرانسه بودیم اینه که یه ماهی نبودم.چند روزیه که برگشتیم و حال و هوای ایران و اهواز دوباره زد به سرمون.خیابون نادری اهواز و خیابون شانزه لیزه پاریس و ولیعصر تهران و پارک وی!! اصلا قابل قیاس نیس.ایشالا خدا قسمتتون کنه به این سرزمین اجنبی ها یه سفری داشته باشین.عشق است و صفا.البت ما بدلیل نا اشنایی به زبونشون و اینا همش چپیده بودیم تو هتل و میگم سفر کاری بود بیشتر تا سیاحتی-زیارتی!!

کلا دید خارجی ها به ما ایرانی ها دید افغانی هایی هست که بجای تریاک  نفت دارن!!فکر کن؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟بدبختی اینه که عراقم که میری دیدشون همینه.عراقی که ایران اینهمه داره سنگشو به سینه میزنه کلی طاقچه بالا واسمون میذاره./خدا رحم کنه به هممون...

 

چه بیتابانه می خواهمت! ای دوریت آزمون تلخ زنده به گوری!  بوی پیراهنت، اینجا و اکنون...(شاملو)

     از کویر آمده ام!

             چشمم از خاطره ی ریگ پر است!

                       ابر من باش و دلم را بتکان...

عشق، انسان را داغ میکند و دوست داشتن انسان را پخته!هر داغی روزی سرد میشود ولی هیچ پخته ای دیگر خام نمیشود. "د.شریعتی"

 

تا کجای قصه ها باید ز دلتنگی نوشت؟

تا به کی بازیچه بودن در دو دست سرنوشت؟

تا به کی با ضربه های درد باید رام شد؟

یا فقط با گریه های بیقرار آرام شد؟

بهر دیدار محبت تا به کی در انتظار؟

خسته ام از زندگی با غصه های بی شمار

**********

بغض، بزرگترین نوع اعتراض در برابر آدمهاست!اگر بشکند دیگر اعتراض نیست.التماس است.
"د. شریعتی"

خدايا!
كدام ميوه ي ممنوعه را بچينم كه از زمين براني ام؟!

یکی هست،تو قلبم،که هر شب واسه اون مینویسم و اون خوابه
نمیخوام، بدونه ،واسه اونه که قلب من این همه بی تابه

یه کاغذ، یه خودکار،دوباره شده همدم این دل دیوونه
یه نامه، که خیسه،پر از اشکه و کسی بازم اونو نمیخونه

یه روز همینجا،توی اتاقم،یه دفه رفت داره میره
چیزی نگفتم،آخه نخواستم،دلشو غصه بگیره
گریه میکردم،درو که می بست،میدونستم که میمیرم
اون عزیزم بود،نمیتونستم،جلوی راشو بگیرم

میترسم،یه روزی،برسه که اونو نبینم بمیرم تنها
خدایا،کمک کن،نمیخوام بدونه دارم جون میکنم اینجا

سکوت اتاقو داره میشکنه تیک تاک ساعت رو دیوار
دوباره،نمیخواد،بشه باور من که دیگه نمیاد انگار

یه روز همینجا،توی اتاقم،یه دفه رفت داره میره
چیزی نگفتم،آخه نخواستم،دلشو غصه بگیره
گریه میکردم،درو که می بست،میدونستم که میمیرم
اون عزیزم بود،نمیتونستم،جلوی راشو بگیرم

یکی هست،تو قلبم،که هر شب واسه اون مینویسم و اون خوابه
نمیخوام، بدونه ،واسه اونه که قلب من این همه بی تابه

یه کاغذ، یه خودکار،دوباره شده همدم این دل دیوونه
یه نامه، که خیسه،پر از اشکه و کسی بازم اونو نمیخونه

---

هنوزم از خستگی دورو بریام خیلی خسته میشم و میبرم

هنوزم نمیتونم بی تفاوت باشم نسبت به خیلی چیزا و خیلی ادما

هنوزم نمیتونم چشا و گوشامو به روی خیلی چیزا ببندم و هییییچچچی نشنوم و نبینم...آخ کاش میشد...خسته شدم دیگه