به تمناي صدا

  به تماشاي وجود

    به درخشيدن ِ چشمي كه پر از اشك ِ تر است

و به اوج ِ فرياد

  و به تمثيل ِ فراق

    و من ِ مانده در غربت ِ دهر، با هزاري خاطر

   كه صدايم را پس ِ ديوار ِ سکوت رهنمون ميسازد

       و به فردا سوگند،

     كه نهانخانه ي دلهاي فرو شسته ي نابِ ابديست

         من تو را خواهانم...

سارا-۴/12/86