لیماک
وقتي كه بغض حلقه ميزنه دور گلوت و حس خفگي بهت دست ميده، وقتي كه تو اون حالت احتقان خاطراتت مثل يه فيلم از جلو چشات رد ميشن، وقتي كه ميبيني هنوز نتونستي آدم بشي و گذر زمان و روزگارش فقط مثل يه پتك ميمونن كه شكنجه تو بيشتر ميكنن و نه هيچ چيز ديگه رو ديگه نميتوني از ياد ببري ترانه ي ليماك رو كه هر روز تو ذهنت مرورش ميكني...و هنوز هيس!! كه صداي...
و امشب بدجور مستم!!
اولین سالگرد
...از همون صبح اس ام اسای تبریک بود که میومد...اولین سالگرد عقدمون مبارک
وقتی که عشق آخر تصمیمشو بگیره...
هنگامی که مرگ،این دلقک خاکستری به رویت چشمک میزند و معصومانه نگاهش را به تو میدوزد،دیگر حیات و هستی و زیستن را چه سود؟
من،عاشقانه رقصیدن با مرگ را طالبم هنگامی که در تانگوی عشق،سینره میخواند و عندلیب عشوه سر میدهد و من...من خواهم پرید به کهکشان آسمانها.دیگر تا هنگامه ی مرگ عزیزم زمان چندانی باقی نمانده است و من وصیت عشقم را به فرشته ی مرگ،اعلام خواهم ساخت!
و چه زود گذشت بیست و چند سال زندگی که خدایم عطایم بخشید...افسوس که روزهایم خاطره گشت و خاطره هایم به دیار درک خواهند رسید.دریغا که جز آه و حسرت و افسوس هیچ کاری ز من ساخته نیست.ای وای خاطراتم...
و تو ای هم قفسم،قسم به تو و روزهایی که گذشت،هرگاه که بر میکده ام پای گذاردی بر این خسته دل،فاتحه ای نثار کن ،باشد که تسلای روح و خاطرش گردد.
و من امشب کفشهایم را رفیق راه خواهم ساخت و خواهم رفت به دیار آشنای محبوب خود!
ببخشای مرا که رفیق نیمه راه توام.چرا که دیگر تعلقی به دنیای شما ندارم
سراب عشق
سکوت سرآغاز فراموشیست و عشق سرآغاز پریشان حالی!و چگونه سکوت توأمان عشق خواهد شد،هنگامیکه سرمنشاء تمامی نیک و بد های زیستنگاه بشری،عشقست و متعلقاتش!چرا که عشق سرآغاز زیستنست و عاشقانه زیستن،آغازیست برای لبخند به زندگی.
کدامین چشمه را یارای جوشیدن در واحه ی به کویر نشسته ی عشقست و کدامین جنگل با سراب عشق به ثمر خواهد نشست؟من سکوت را بهانه میکنم به عشق لایزال تو و عشق را بهانه ای بر مهر سکوت دل.دل بیدارست و هشیار؛ و جان بهانه ایست بر حیات دل؛ و روح،پیوندیست میان جان و دل!پیوندی معنوی که کس را یارای برهم زدن آن نخواهد بود حتی حضرت حق!خواه پیوندی به کمال و درست باشد خواه ناصواب و بد چهره...
و این عظمتی ست بس عظیم و حیران کننده...و من کماکان متحیر و سرگشته و گمگشته ام در وادی "عشق"!
تصویر یک نگاه
هنگامی که بلندای خاطره ات میشود: گذر زمان و سرور و پایکوبی شبانه ات میشود: خاطره ،کدامین تارای سرشتت به حضور تو رنگ جلا می بخشد و نور افشانی اش فروغ دیدگان می گردد؟
اشک شد،
گریست،
و خاطره گشت رویای صبح صادق!
"بیاد روز آغاز"
هنوز هم...
از وقتی تو آمده ای ،خاطرات شوم گذشته ام مهربان تر گشته اند و شام تا سحر مرا میهمان کابوس های شبا نه ی خود نمی کنند.اما هنوز خسته ام و در به در؛هنوز خسته ام و مادام به دنبال "گمگشته"ی خویشم و نمیدانم کجای این بیکرانه ی دنیا میبایست به دنبال آن بود و نیافت.
و اینک که سطری نوپا را آغاز کرده ام میخوام بجای نوشتن،با طرحی نو آن را بیارایم.میخواهم در کرانه ی بی کران،آزاد و رها به پرواز درآیم و دیگر هیچ نمیخواهم.هیچ چیز!
و هنوز اسب خیالم سرکش است و رام نخواهد شد!
...
هو الحق
تنهاییم کودکی بود، که نه رویایی داشت برای پرواز آرزوهایش و نه انگیزه ای برای به ثمر نشستن درخت امیدهایش.
کاش ،حرفهایم گریزی بود بر وجود تو و کاش دلم روزنی داشت بر جوشش خون تازه ی عشق.
خستگیها گاهی چنان حلقومت را می فشارند،که آرزوی "مرگ" بهترین آرزوییست که تو را به خوشبختی رهسپار می سازد و زندگی ،عصیانی میشود بر وجود حق لایزال!
براستی "من" بهای تنهایی خستگیهایی را می دهم که جز با یاد مرگ آرام نمی گیرند؟؟
آیا پهنه ی دنیا و خدای آفریدگارش،همین را لیاقت من از آفرینش "من" دانسته اند؟
و هنوز نمیدانم که:
اگر هست چرا نیست می شود و اگر نیست چرا هست؟
به دنبال تو میگردم...
لا حول و لا قوة الّا بالله العلی و العظیم
فالله خیر حافظا و هو ارحم الراحمین
و آن روز که انتظاری بود و من منتظر و چشم به راه،و آن روز که تمام آرزویم خواستن بود و وصال،و آن روز که چشمان اشکبار من تهمتی بود به درگاه تو...آری همان روزهای به ظاهر نکبتبار،که تمام سختی و قداستشان را به رذالت امروزم نمیدهم...
آن روز یک چیز نبود و همه چیز بود و امروز آن یک چیز هست و هیچ چیز دیگری ندارم،جز یک دنیا دروغ و تزویر و ریا و بی عفتی و بارسنگین گناه و بیغوله ای که مجال بازگشت نمیدهد....و من "گمگشته" ی روز الستم تا بحال و آفرینش را و....
آن روز دنیایی از غم و کفر و اشک و ماتم و اندوه بود به همراه یک "خدا"یی که تمام هست و نیستم گشته بود و حال،سرگشته گی و پریشان حالی هست منهای یک "خدا"یی که بدون او هیچ ندارم با تمام مادیاتم...
و چه دیرست و چه سختست و چه عذابیست بیغوله راه ماندن بی هیچ خدایی که لااقل دلت را خوش کنی به همرهی و...اما هست،آری خدا هست،لیک "من" نه روی بازگشت را دارم و نه دل و جراتش را...
اگر اینبار خسته ام و دم از خستگی میزنم ،خدایم را میخواهم که بشدت "گ م ش" کرده ام و بی او هیچ ندارم و بس!
...
و باز چه غریبانه شد دلم با سکوت و آرامش و صبوری...
خدای همگان ،نعمت فریاد را میخواهم اگر هنوز هستی...
در تمنای تو...
به تمناي صدا
به تماشاي وجود
به درخشيدن ِ چشمي كه پر از اشك ِ تر است
و به اوج ِ فرياد
و به تمثيل ِ فراق
و من ِ مانده در غربت ِ دهر، با هزاري خاطر
كه صدايم را پس ِ ديوار ِ سکوت رهنمون ميسازد
و به فردا سوگند،
كه نهانخانه ي دلهاي فرو شسته ي نابِ ابديست
من تو را خواهانم...
سارا-۴/12/86
هوالحق
اي جاودانه سكوت
اي فرياد سركوب شده در بغض سكوت
و اي تپش ثانيه هاي واپسين،
گلويم را به كدامين بشارت صبح چنين بي رحمانه مي فشاريد؟
و قلبم را بدين بيگانگي زنانه،بي محابا با دندان مي جويد؟
آري،
امروز،جسم تسليم هرزگي گرديد و شهوت ديده ي حيا و آزرم را فرو بست.
امروز،فاحشگي به معناي تمام بكارت پاكي را دريد و روح آلوده ي تن شد.
امروز،سكوت تنها بهانه ايست بر انكار فراموشي.
امروز،دل بي رحمانه بهانه ي عطوفت را مي گيرد و من...
و من تو را بهانه مي كنم در بهانه ي دل
سارا-19/11/86(جمعه)
